Απαιτείται ο ενήλικας να μπει στον κόσμο των παιδιών και όχι το παιδί στον κόσμο των ενηλίκων. Θυμήσου τη δική σου παιδική ηλικία.

 

Η παιδοψυχολογία δεν ενδιαφέρει αποκλειστικά επαγγελματίες της εκπαίδευσης (νηπιαγωγούς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς και σε όσους γενικότερα εμπλέκονται στην εκπαίδευση, ψυχοεκπαίδευση και συμβουλευτική παιδιών) αλλά και τους ίδιους του γονείς, ιδιαίτερα σε περιόδους σύγχυσης αλλά και κρίσεων, όπως αυτή που διανύουμε.

 

Οι πρόσφατες εξελίξεις δημιούργησαν μια συνθήκη συνύπαρξης των γονιών με τα παιδιά τους πολλές ώρες της ημέρας, πολύ περισσότερες από όσες είχαν ίσως τη δυνατότητα να διαχειριστούν και οι γονείς και τα ίδια τα παιδιά. Η συνύπαρξη αυτή τους έφερε κοντά αλλά ανέδειξε επίσης  εντάσεις καθώς και δυσκολίες στη διαχείριση μικρών ή μεγάλων κρίσεων. Ανέδειξε ταυτόχρονα όμως και έλλειψη ολοκληρωμένης εικόνας των γονέων σχετικά με τα διάφορα στάδια ανάπτυξης των παιδιών τους όπως και την αδυναμία τους να τα παρακολουθήσουν ή και να παρέμβουν, αν κρινόταν απαραίτητο.


 

Ταυτόχρονα, η δημιουργία πολλών εκπαιδευτικών δομών που υποστηρίζουν ολιστικά τα διάφορα στάδια ανάπτυξης του παιδιού όπως ΚΔΑΠ, παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί αλλά και η υποχρεωτική εκπαίδευση που ξεκινά από την προνηπιακή ηλικία, καθιστούν απαραίτητη την εξειδίκευση του εκπαιδευτικού προσωπικού που απασχολείται.

 

Η είσοδος της πανδημίας στη ζωή μας, οι διάφορες μορφές βίας που έρχονται στο προσκήνιο και όλες οι μεταβολές , κοινωνικές και οικονομικές , έχουν αντίκτυπο στην ψυχική υγεία των ενηλίκων, πόσω μάλλον των παιδιών.

 

Αν συνδυαστούν και οι φυσιολογικές διάφορες αλλαγές στην ψυχική τους κατάσταση κατά την διάρκεια της ανάπτυξης τους, οι γνώσεις παιδοψυχολογίας κρίνονται απαραίτητες όχι μόνο από εκπαιδευτικούς αλλά και από τους γονείς.

 

Η επικαιροποίηση των γνώσεων της παιδοψυχολογίας θα περάσει μέσα από την εκπαίδευση, η οποία είναι και η μοναδική που μπορεί να δώσει αυτή τη λύση.